• Wendy Luyks

Authenticiteit en geluksvragen

Bijgewerkt: 19 dec 2020

Ik ben al een paar weken op pad met mijn notitieboekje, luisterend naar de mooie verhalen van onze Vlamdragers. De ene vertelt over een zware depressie die haar leven zo veranderde dat ze het als een cadeau ziet, een andere over hoe pesterijen hem gebroken én geheeld hebben en nog iemand anders over de kracht van de natuur. Het verwondert me elke keer hoe open en bloot iedereen mijn vragen beantwoordt. Alsof er geen geheimen zijn en zij hun ziel zonder aarzelen op tafel leggen voor mij.


Ik ben daar heel dankbaar voor en ik besef dat dit geen evidentie is. Zo stapte ik gisteren, na een intens gesprek van twee uur, terug in mijn auto, totaal van mijn melk door de eerlijkheid van mijn Vlamdrager. Deze keer een vluchtelinge, die zonder iets hier in België aankwam en het maar moet zien te redden in onze soms zo harde samenleving.


Lange autoritten zijn een godsgeschenk voor mij omdat ik zo kan genieten van muziek. Muziek brengt rust in mijn hoofd. Als controlefreak zijnde, heb ik mijn favoriete nummers in verschillende categorieën (en subcategorieën) ingedeeld: voor elke mood de juiste liedjes. Structuur boven alles, je begrijpt me wel : ). Deze rit kon muziek mijn gedachten niet verdrijven.


Ik vroeg me af of ik het zelf zou kunnen: tegenover iemand gaan zitten die ik totaal niet ken en dan ook nog eens vragen over geluk gaan beantwoorden.

Eerlijk? Ik denk het niet. Ik zal me niet zo snel blootgeven en ik vind gesprekken met mensen véél fijner als ze niet over mezelf gaan. Heel authentiek is dat niet, concludeerde ik, onderweg naar huis.


Zo kwam ik er dus bij om in deze blog enkele van mijn eigen vragen te beantwoorden. De criticus in mijn hoofd stak daar echter al vlug een stokje voor. Hoe maak ik de wereld wat mooier? Euhm, doe ik dat? Wat doe ik om zelf gelukkiger te zijn? Echt, op sommige dagen ben ik al gewoon blij dat ik de dag heelhuids doorgekomen ben. Wat zou ik het liefst veranderen in de wereld? Als idealist pur sang wil ik zoveel veranderen dat ik met één blogartikel niet zou toekomen. Wat is het beste advies dat ik kan geven aan anderen? Dat is misschien een optie…


Als tienermeisje was ik dol op Buffy the Vampire Slayer. Ken je haar nog? Buffy, die als uitverkorene elke dag de strijd aanbond met vampiers en demonen? Scenarioschrijver Joss Whedon had het zo gehad met het horrorcliché van de domme blondines die telkens wegvluchtten van hun aanvallers en op gruwelijke wijze aan hun eind kwamen, dat hij besloot om het cliché om te draaien. Het achtervolgde meisje zou niet vallen en ingehaald worden, maar zou zich omdraaien en de schurk een lesje leren. Buffy was mijn heldin (naast Batman, of course).


In onze wereld zijn er geen vampiers waar we tegen moeten vechten. Hier dragen monsters een menselijk gezicht. Het zijn die mensen die de kracht uit ons wegzuigen; die ons belemmeren om de persoon te zijn die we willen zijn. Wat je overkomt heb je niet zelf in de hand, hoe je ermee omgaat wél. Je kan ervoor kiezen om je een slachtoffer te voelen en geloof me: soms heb je daar alle recht toe.


Je kan ook de held van je eigen verhaal worden en elke dag opnieuw hiervoor vechten, met vallen en opstaan en soms terug helemaal van voor af aan. Been there, done that. Blijf vechten en als je dat niet alleen kan: schakel een hulplijn in en laat je helpen. Neem de teugels van je eigen leven terug in handen. Word je eigen held. Geloof in je eigen kracht. Tot je op een doodgewone dag kan opstaan en kan denken: de monsters hebben niet gewonnen.


111 keer bekeken0 reacties

Recente blogposts

Alles weergeven
@2020 Vlamdragers. Alle rechten voorbehouden. Tekeningen met 
gemaakt door Sue Verhoeven      Contact: vlamdragers@gmail.com
  • Facebook
  • Instagram